2016-02-17




Olerki asmatuak



Txin txilin

Txin txilin txintxilan
ondo nago eskolan
jolasten, olerkiak 
asmatzen eta gero
etxera bueltatzen.

Russbel Talde morea Ezkia gela


Resultado de imagen de niño dibujoNi jaio nintzenean,
nire familiako guztiek
barre egiten zuten pozarren!
Baina hiltzen naizenean...
denak tristuraz negar egingo dute.

Aingeru Bernaola Talde urdina Pagoa gela


Patinetea

Resultado de imagen de patinete dibujo
Patinetean ibiltzen naiz
eslaiatzen eta saltoak egiten
pla-pla-pla
lagunekin kalean patinatzen
gozokiak jaten
pla-pla-pla
kalean jolasten zezenaren aurretik patinetez
pla-pla-pla

Suar Ormaetxea Talde urdina Pagoa gela


Menditik galduta

Baziren behin ume batzuk eta aita bat ibiltzera joan zirenak. 
Orduak eman zituzten oinez, galdu, egin zirenak.
Bat-batean baserri zahar bat ikusi zuten, baserriraino arineketan joan ziren.
Heldu zirenean atea jo zuten, eta ez zuen inork zabaltzen.
Orduan aitak ezan zuen uzte zuela abandonatuta zegoela, lehio batetik sartu ziren eta han igaro zuten gaua.
Hurrengo goizean baserriaren jabea etorri zen, eta ikusi zuen norbait zegoela, eta esan zien:
- Zer egiten duzue hemen? Alde hemendik!
Resultado de imagen de caserio abandonado dibujoAitak azaldu  zion zer gertatzen zen baina ez zion kazurik egin, baserritik bota zituzten.
Familia herri baten bila jarraitu zuten.
Ordu bete pasa ondoren, herri bat ikusi zuten, eta herritar bati galdetu zioten nondik zegoen Durango. Horrek, azaldu zien, eta urrunean Durango jartzen zuen kartel bat ikusi zuten.
Etxera heldu zirenean, amari kontatu zioten dena, eta amak esan zuen:
- Kontu gehiago eduki behar zenuten, baserritarrak edozer egin ahal zizueten.
- Beno, ez da ezer gertatu, denak ongi gaude!
- Bai baina...!!!

Ane Oceja Talde laranja Ezkia gela


2016-02-10



CUENTO
EL RELOJ MÁGICO

Érase una vez en una ciudad un reloj mágico. Estaba en un museo, era muy valioso y delicado.

Cuando pedías un deseo, el reloj, se movía a una hora, y eso significaba que, a esa hora, el deseo se cumpliría. Nadie sabía que podía hacer eso, y, pensaba que era un reloj simple, roto, bonito...
Resultado de imagen de reloj magico
Un día unos niños, fueron a visitar el museo.
Estaban en la sala del reloj mágico y un niño dijo:

-¡¡Ojala tuviera esta casa de la foto!!-
El reloj se movió y marcó las 10:10. Eran las 9:30, quedaba poco para el deseo. Los niños se contagiaron, pidieron otros deseos:

-¡¡Querría tener todo lo que yo quiera, y, cuando yo quiera!!-

Los niños miraron al reloj, este marcó las 10:30.

Llegaron a las 10:10. Al niño que había pedido el primer deseo, le llamó su padre diciendo que toda su casa había cambiado y era preciosa.

Los niños se dieron cuenta que se les había concedido el deseo. Entonces una niña pidió otro deseo:
-¡¡¡Deseo volar!!!
El reloj marcó las 10:45. 

Sonó la campana, informando que eran las 10:30. El niño del deseo dijo que tenía hambre, y, de repente, salió de la nada gente con mucha comida...

Tocaron las 10:45 y la niña, así, sin más, empezó a volar.

Y así todos los niños pidieron un deseo, para cada uno. Pidieron lo que más querían. Hasta la profesora. Pidieron tantos deseos que el reloj se quedó sin fuerza y no se movió, ni concedió ningún deseo más...

Al siguiente día, los niños, sin la profesora, volvieron al museo, y, cuando pidieron el deseo, no marcó ninguna hora, e hizo un ruido muy raro.

Llamaron al encargado y le contaron lo que le había pasado al reloj. Él sabía que concede deseos y les dijo que estaba débil, sin fuerza, porque habían pedido muchos.

Les dijo, que no podían pedir ningún deseo más en 2 días.

Pasaron 2 días y el reloj seguía sin conceder ningún deseo.

Entonces pensaron que no debían pedir más deseos, nunca más.

Y nadie más pidió deseos de allí en adelante.

Jone Diaz. Talde Urdina. 3.zikloa. Hagina gela.


IPUIN ASMATUA

ABENDUKO HONDARTZA EGUNA

2015eko urte hau, erregistratuta dagoen urterik beroena izan da.

Lehenengo egunean, abendu hasieran, itzartzerakoan, zerua urdin-urdin zegoen! Hodeiak, hilda zeudela zirudien! 
Zeru urdina ikusi eta burutik, kili-kilia eraginez, itsasora joatea bururatu zitzaidan.
Esan eta egin! Autoa hartu, motorra piztu, gerrikoa lotu eta azeleragailua zapalduz, autobidetik Laidara abiatu nintzen. 
Ah! Eta ez ahaztu. Hemen daukazue...
Resultado de imagen de playasTxan! Txan! Txan! 
Hondartzarako gida!


Egilea: Domingo Dominguero.

Prezioa: 30€, baina, Dminguero elkartekoa bazara eta ekainaren 30ean ezarrita dagoen egunean liburua erosten baduzu, liburua doan izango da!

Nik hondartzara joateko beharrezkoak diren objetuak esango dizkizuet:

6 eskuoihal.
Eguzkirako 3 krema pote.
Litroko 3 "Coca-Cola" botila.
Tortila-patatazko 4 bokata, ogia, "Antonio Txikikoa" izanez. 
100€ (Badaezpada).
Eguzkitarako 5 betaurreko. 
Suitzar laban handi bat.
Ez ahaztu hareako jolasak.
Egun osoa igarotzara bazoaz, 5 bainujantzi.
Eta ez ahaztu garrantzitsuena:
Kamera bat,mmentu bakoitzeko oroitzapen bat izateko. Baina ez ahaztu 500 GB-ko memoria txartela eta kamerarako bi bateriak.

Domingoren liburuko pauzoak, jarraitzen badituzu, zure hondartza-eguna, zoragarria izango da!
Domingok hondartza piloa gomendatzen ditu: 
Saturraran, Laida, Laga, La Concha...
Nik gaur, Laida aukeratu dut. 
Eguna bukatu da. Zer esan?
Argazki piloa atera ditut: Mundakakoa, surfarienak, jandako bokatenak,itsasoarena...
Egia esan, nire bisitzako egunik onena izan da.

Aner Uberuaga. Talde Urdina. 3. zikloa. Pagoa gela.

SENTSAZIO ZIRRARAGARRIA

TRINKETEAN   BAKARRIK

Orain dela urte batzuk, (4 inguru), probalekuan afaria egon zen eta gero musika, oso ondo pasatzen ari ginen eta denok trinketera sartu ginen pelotan jolasteko asmoz, baina itxi egin behar zutela esan ziguten. Denak atera ziren, baina ni ez nintzen konturatu, konturatu nintzenerako ateak itxi zituzten eta denbora gutxira argiak itzali ziren. Oso beldurturik nengoen ez zen ezer ere ikusten, negar eta negar egiten hasi nintzen baina ez zidan inork entzuten. Ez nuen ezer ikusten, ez nintzen lekutik asko mugitu, zerbaiten aurka jo edo estropesu egiteko beldurrez nengoelako. Denbora batera, han gaua pasatzea pentsatzen hasi nintzen geroxeago beldurra kentzen hasi zitzaidan eta ilunetan pixkat hobeto ikusten ere hasi nintzen, baina oraindik oso txarto ari nintzen pasatzen. Lagunak, berriz, proba lekura joan zirenean denbora bat barru, ez zuten asko tardatu falta nintzela konturatzen, eta nire bila hasi ziren. Nik ez nekienez, nire bila zenbintzela eta eskailerak aurkitu nituen, etzita nengoela bururatu zitzaidan bakarra, eskaileretan jesartzea eta itxarotea izan zen, baina bat-batean giltzaren zarata entzun nuen atean sartzen. Eskuekin aurretik eta luzetuta neramatzala kolpeak saihesteko, ahalik eta azkarren aterantza jo nuen. Irten nintzenean korrika batean joan nintzen nire amarengana eta etxera joan ginen. Oraindik, ez dut ahaztu,a ze beldurra pasatu nuen egun hartan eta ez dut uste ahaztuko dudanik, inoiz.












2016-02-03



                                       Descripción 
Resultado de imagen de dos amigas niñasEider
Eider tiene 11 años, vive en "Txibitena" al lado de la escuela "Landako". Ella estudia en esta escuela.

Es bastante alta, mide un metro y cincuenta y cinco centímetros. Su cara es un poco alargada, su pelo es marrón como sus ojos, tiene pecas en la nariz, casi siempre lleva coleta. Su piel es suave y no tiene granos. Su frente es bastante amplia. Sus orejas son de tamaño normal y su manos también.

A mi me gusta su forma de vestir, la mayoría de veces no lleva pendientes.

En clase se porta bien, es trabajadora y ayuda a lo demás. Pero algunas veces se le olvidan los trabajos.
No es una llorica pero algunas veces se pone triste. Es una buena amiga, y no nos enfadamos.
Le gusta hacer deporte y tocar la guitarra.
Ella juega a baloncesto en el equipo " Landako 04", es buena.
Eider toca la guitarra en "Soinua" ( una escuela de música).
Tiene una hermana que se llama Libe, de 8 años.
Ezti Unzueta Hagina gela 3.zikloa.


Nire izena...Alizia 

Resultado de imagen de alicia en el pais de las maravillas personajesHiri txiki batean bizi naiz. Gaur,  neure herriko parke naturalera noa. 11 urte ditut...baina nahiz eta hain handia izan, nire arreba nagusiarekin joan beharko dut. Bera oso handia den liburu bat darama... seguru gaur naturaz gozatzeaz baino, txapa bat entzun beharko dudala...Uhm...! Uste dut lorkartzen ari naizela...
                                             ****
Hara, zer entzuten ari naizen?! Zerbaitek esnatu nau.
Nire lekuan kokatzen naiz eta ikusten dut nire arreba ez da dagoela!Negar egingo dut, oso beldurtuta nago!Non sartu da neska hau orain?!Negarrez hasi baino lehenago, oso ahots urduria entzun dut sastraken  artean:
-Jesús, María eta José!Berandu nabil, berandu nabil!
Ni konturatu gabe, nire gorputza untxi txuri baten atzetik korrika egiten hasi da: 
-Nora zoaz, untxitxo?Nora zoaz? 
Baina untxiak ez dit kasurik egiten. Zulo batean zartu da, eta ni...bere atzetik ere. Konturatu naiz hau ez dela zulo bat, tunel bat baizik! Zuloa oso sakona da, ematen du inoiz ez dela amituko, beldur handia daukat eta tripako mina dut... negar egingo dut! Bina, baina, justu negarregi ekin baino lehenago,nire soinekoaren beheko aldeal zabaldu, eta jausgailu baten modukoa zabaldu da.Astiro-astiro hasi naiz jaisten lurrera heldu arte. Ate txiki bat dago, baina ezin naiz sartu, oso handia bainaiz. Orduan ondoan dagoen kutza baten irakurri dut:
"JAN NAZAZU"
Jan eta handitu egin naiz! etxeko gela gero eta txikiagoa egiten zait! Bezoak lehioetatik ater izan behar ditut, eta hanka bat atetik, bestearekin zulo bat egin dut horman. Hau demasa da! Teilatua altxatu dut nire buruaz.


                                               ****
-Alizia esnatu!
Nire ahizpa da, dena ametz bat izan da, nire ametsa.
Ah, bai, ahaztu zait! Nire izena ... Alizia da.
Berriro nire lekuan kokatu, eta, une horretan untxi txiki bat ikusi dut aurretik pasatzen, keinu bat egin dit begi batez. Aho zabalik geratu naiz. Errealitatea eta ametsak nahastu egiten direla uste dut.
Aroa Ona Ezkia gela 3.zikloa.

2016-02-01

ARGAZKITIK TESTURA



                                      SAIDAREN AMETSA

Saida 6.mailako neskatila bat da. Bera neska bakartia da, ez du lagunik. Bere ametsa modeloa izatea da. Bere eskolako neskatilak burla egiten diote modelo izan nahi duelako, pentsatzen dute ez duela inoiz lortuko:
- Zu ezin zara modeloa izan! - esaten zuen batek - Egia da, zu zabor biltzailea izango zara.- esaten zuen besteak. Saida etxera joan da, bere amarengana.
- Ama, eskolako neskatilak zabor biltzailea izango naizela esan didate - esan zuen Sidak erdi negarrez - Lasai Saida, hori inbidia da. 
- Eta zergatik esaten dizkidate horrelako gauzak? 
- Zure ideia izan zelako - erantzun zion amak.

Saidak 16 urte ditu orain, eta laster kasting batera joango da. Saida oso urduri dago, bere lehenengo kastinga da eta. Hortik bost  egunetara kastingera doa. Andra baxu eta zatar bat sartzen da:
- Ongi da, ni Rogelia naiz, kasting hau 4 zatitan banatuko da. Lehendabizi 1000 pertsonetatik 500 aukeratuko ditugu, gero 100, ondoren 50, eta azkenik 10 modelo geldituko dira.- Saida oso urduri dago, ez daki noiz arte geldituko den. Saidak 1. ronda pasatu egiten du, 2.ere, 3.baita, eta 4.rondara heldu da:
- Beno, orain 50 modelo zaudete, laster 10 geldituko  dira - esan zuen Rogeliak. Saida inoiz baino urduriago zegoen. Saidak 4.probak gainditu egin zituen, 10 modeloetatik bat zen. Hortik 8 egunetara desfilearen eguna iritsi zen. Desfilea amaitu eta gero, telebista kamara, Saidarengana hurbildu zen:
- Kaixo Saida, zer sentitzen da pasarelan egotean?
- Erregina bat bezala sentitzen zara, hau da jende guztia zuri begira, eta zu, munduko arroparik politena jantzita.
- Ze ondo! Zeozer  gehiago esateko?
- Egia esan, bai. Nire txikitako eskolako neskei "zaska" bat bidali nahi diet hemendik. Ez zuten sinesten modelo izatera iritsiko nintzenik.