Pedro eta etxea

 

PEDRO ETA ETXEA


Orain dela pare bat urte Bilbon, Pedro izeneko gizon bat bizi zen. Pedro oso normala

zen. Alondiga inguruko pisu txiki batean bizi zen eta inmobiliaria batean egiten zuen lan. Lasai

bizi zen lanean ondo zihoakiolako eta asteburuetan Portugaletera joaten zen bere arreba eta ilobak ikustera.


Baina aste arraro hartan estresatuta zegoen. Aste bukatu baino lehen etxe zahar eta erraldoi bat

saldu behar zuen! Eta asteazkena zen! Hiru pertsonei erakutsi zien baina denek joaten ziren handik hain etxe zaharrean ezin zela inor bizi esanez.


Ostegun arratsaldean dei bat jaso zuen. Eraikin enpresa bat zen. Etxea eta haren lursailak

erosi, etxea bota eta 18 pisuko dorre bat egin nahi zuten. Pedro baietz esatekotan zegoen, baina, bat-patean 18 pisuko dorrea imajinatu eta etxea ezin zutela bota pentsatu zuen.


–Sentitzen dut; gaur goizean saldu dugu etxea– erantzun zuen, gezur harekin etxea defendatuz.


Ostiral goizea, lana galduko zuelakoan, telefonoaren hotsa entzun zuen. Hartu eta emakume

ahots batek erantzun zion. Etxea erosi nahi zuen bertan Haur Hezkuntza eta Lehen

Hezkuntzako eskola bat egiteko. Haren lursailak patio bikaina izango zela pentsatuz, baietz esan zion eta pozaren pozez bere nagusiari esatera joan zen. 

Elaia Berrojalbiz 3.zikoa talde morea

MIS AMIGOS Y YO

 

MIS AMIGOS Y YO

Una vez salimos mis amigos y yo del cine. Luego fuimos a una fiesta en casa de un amigo. El amigo había invitado a todo el cole. La fiesta empezaba a las seis y acababa a las diez.

Habían bebidas, hot dogs, pizzas y hamburguesas, había como una mini lotería y si ganabas la mini lotería te regalaban unas zapatillas.

Le tocó a un amigo mio, fue a recoger las zapatillas y  eran muy bonitas: naranjas y blancas y se utilizaban para jugar al fútbol. 

Más tarde fuimos a jugar al fútbol, nos habíamos encontrado a un niño jugando solo y nos hicimos amigos suyos. 

Era muy bueno en el fútbol, fue una suerte que yo fuese de su equipo.

Nunca olvidaré ese día.

 Colorín colorado, este cuento se ha acabado. Al que no le haya gustado, que se quede sentado.

Alem Hrvat

3. zikloa  talde urdina

IPUIN ASMATUA

Bazen behin elefante bat Hala Bazan deitzen zena eta lagun asko zituena. Egun batean, bere lagun Tigre, Lehoi, Jaguar eta Leopardoarekin geratu zen basoan. Eta txango bat egitea erabaki zuten. 

Txango hori Durangora joateko izan zen. Durangora heldu zirenean etxe asko ikusi zuten eta denda ere bai. Jaguarrak ikusi zuten hosto eta haragi denda bat itxita zegoena eliza ondoan. Jan eta gero dorre bat ikusi zuten, Ezkurdiko parkea zen eta txintxaunetan ibili ziren ordutxo batzuk. Ezkurditik Ibaizabalera joan ziren eta beste ordutxo bat egon ziren, handik Muruetatorre auzora eta leku handia zeukaten ikusi zuten eta hango animaliei festa bat egin zieten, horrela animaliak pozik egoteko.

Geroago eskola bat ikusi zuten eta Jaguarrak iraurri eta Landako Eskola izena zuen eta barrura sartu ziren. 

Jantokitik, haur heskuntzatik, zuzendaritzatik, 1.zikloa talde eta gela guztietatik, 2.zikloan berdina eta 3.zikloan berdina egiten zuten. Ikusi zuten gela bat falta zitzaiela ikusteko. Momentu horretan Julen komunera joateko izan zenean, animali horiek ikusi zituen eta Ander, Luken, Ugaitz, Hamid eta bere anaia Hodeiri komunera joateko esan zien.

Orduan, Tigreak eta Jauarrak esan zuten:

- Nortzuk zarete? 

Hamidek erantzun zien:

- Gu lagunak, futbolariak, atletismolariak eta eskupilotariak gara.

- Ze arraroa! Gure hizkuntzaz berba egitea, ezta?

- Bai guk betidanik hitzegiten dugu euskeraz.

- Bueno, gure lagunak izan nahi duzue?

- Bale, baina galdera bat, Muruetatorre auzunean jolasten geratzen gara?

- Ideia ona da, gero arte.

Muruetatorre auzunean eskutaketara jolastu zuten eta futbolen ere bai. 

Hortik aurrera, betirako lagunak izan ziren eta bakoitzak animalia bat aukeratu zuen. Julen eta Hodei Leopardoarekin, Ander Jauarrarekin, Ugaitz Lehoiarekin, Luken Elefantearekin eta Hamid Tigrearekin geratu ziren.

Azkenean lagun honak bihurtu zituen.

 Ugaitz Gerrikabeta

Talde Zuria 

3.ziklo 

Nire Sagarrondo Kuttuna

           🌳Nire Sagarrondo Kuttuna🌳

 Egun eguzkitsu eta lasai bat zen, uda, eta ni etxean nengoen. Bero handia egiten zuenez, piszinara joan nintzen. Asko dibertitu eta etxera buetatu nintzen. Nekatuta nengoen, eta ohean etzan nitzen. Begiak irekitzerakoan, nire aita agertu zen eskua sarratuz, eta galdetu nion:

-Zer daukazu eskuan?

Eskua zabaldu zuen eta hazi bat agertu zen eta galdetu nion:

-Zer da hau?

Eta berak: 

-Sagarrondo hazia.

Ni, korrika baten, hazia hartu eta landatu egin nuen

Hurrengo egunetan, behin eta berriro pentsatzen egoten intzen... Noiz haziko da? Noiz hasiko da...?

Egunero urezten nuen.

Aste bete pasatu eta pizka bat hazi zen. Oso pozik jarri nintzen.

Handik bi astera hostoak hasi zitzaizkion, eta saltoka hasi nitzen! Hurrengo egunean eskolara joan nintzenean, sagarrondo erraldoin bat ikusi eta pentzatu nuen:

-Eta nire sagarrondoa horrelakoa izango ote da?

Handik pasatzenzen zebilen ume batek esan zidan:

-Zure sagarrondoa oso txikia da, ja,ja...!!!

Orduan ni oso triste jarri nintzen, eta bi astetan ez uen urestatu.

Azkenean nire sagarrondo kuttuna hil egin zen, eta nire gelan egon nintzen negarrez. Horregatik ez nintzen atera nire logelatik egun oso batean, eta ondoren, nire aita agertu zen marrubizko hasi batekin, eta berriro ere landatzek gogo ikaragarriak izan nituen!

Nagore vazquez 

Talde urdina

Sylvia Earle itsas-biologa

Bazen behin neska bat gauean urperatzen gustatzen 

zitzaiola, ozeanoa ilun zegeonean. "Gauez, goizez

ateratze ez diren arrain batzuk ateratzen dira".

 Esaten zuen. Bere izena Sylvia zen. 

Sylvia urpekari talde bat gidatzen zuen eta

urperatzera edozein ontzietan ateratzen zen. Modu

horretan ozeanoa primeran ezagutu zuen.

Kasko handia zuen baina inguratzen zen

guztia osos ondo ikusi ahal zuen. Kostatik hamar

kolometrotara ausartzen zen urperatzen, edozein

baino gehiago.

Han itsas hondoan oso ilun zegoen eta bakarrik 

urperatzen lanpara bati ezker ikusi ahal zituen. Sylvia

itsas hondoan ipini zuen eta esan zuen: "-Ozeano

barik mundua ez zen bizitzarik egongo. Ez zen egongo giazakirik,

ezta animalirik ere, ez oxigenorik, ezta landarerik".

Sylviak ezkutatuko korronteak aurkitu zituen baita ere,

urpeko landareak eta sakoneko arrainak. -"Itsasoa zaindu

behar ditugu. Esaten ditugu.

1935eko abustuaren 30an jaio zen {A.E.B}

HONDARTZAKO GAZTELUA

 Baziren behin bi ume:Maddi 👧👦eta Jon .Udako egun batean hondartzara joan ziren eguna pasatzera.Hurengo egunean Maddi euritakoa hondartzan ahaztu zuela konturatu zen.Joneri deitu zion eta hondartzara joan zirenean,han ez zegoen euritakork ,orduan Jonek pentsatu zuen exera joatea eta beste euritako bat erostea Maddiri, baina Maddi ez zegoen konforme ,Maddik berea nahi zuelako. Ostera ere, hurrengo egunenan hondartzara itzuli ziren,egun pasa, eta Maddik gaztelu bat egin zuen,baina gaztelu hori ez zen gaztelu normal bat,baizik eta gaztelu magiko bat . Bertan barruan ,errege bat eta bere alaba bizi ziren , soldadu askorekin. Alaba Ariane deitzen zen eta erregeak, Anton Erregea zuen izena .Anton Erregea oso txarra zen herritarrekin eta soldaduekin ,baina bere alabarekin aita zoriontsu bat zen.

Erregeak⃣👑👑 printzipe bat nahi zuen bere alaba ondo zaintzeko, baina Arianek estaen zion ez zuela behar printziperik bera zaintzeko , horretarako hainbat soldadu zituela.Baina aitak ez zion kasurik egiten  eta egun batean, Aitor izeneko printzipe bat ekarri zuen gaztelura , eta Arianek. printzipea ikusi zuenean, arineketa batean Aitorrengandik ihes egin zuen.Gaztelutik irtetzerakoan , Maddiren hankarekin egin zuen talka eta Maddik Ariane printzesa ikusi zuenean, susto galanta hartu zuen, baina laster lagunak egin ziren.Arianek dena kontatu zion Maddiri, eta esan zion ea lagnduko zuen Aitor gaztekutik uxatzen.Maddik Jonni deitu eta biak batera , gauez, Aitor hartu zuten eskuen artean, eta beste areazko gaztelu txiki bat eraiki zioten Aitorri , han gaua pasatzeko. Aitor konturatu zenenan ez zegoela Anton erregearen gaztelua , hara itzultzen ahalegindu zen , baina Maddik eta Jonek uxatu zuten.

Anton Erregea konturatu zen bere alabak ez zuela behar printzerik bera
zaintzeko , eta libre utzi zuen nahi zuena egiteko.

Azkenean , Ariane printzesak esan zion Maddiri berak hartu zuela bere aterkina , soinekoak egiteko, eta ezin ziola itzuli , baina Maddi , hain pertsona ona zenez, parkatu egin zion.

AMAIERA.

MALEN ARTAZA       (3. ZIKLO . HAGINA GELA )

TALDE URDINA

DRAGOI GARAIEZINA

                         DRAGOI GARAEZINA

Bazein behin dragoi oso gaizto bat, bere kobazuloan bizi zen. Jendeak deitzen zion DRAGOI  GARAEZINA. Dragoi hori errege bat zen, berak urre pilo bat zeukan. Dragoi erregak zirenak agintzen zieten bestei, baina bera zen erregerik onena zen.

           

Egun batean gladiadoreak gaztelura nekatuta joan ziren, batzuk etxra joan ziren eta beste batzuk  erregearengana.Kejatzen zirenak,esan zuten ezin zutela egun osoan joan dragoiarengana et ezin  zutela deskantsatu.Erregeak erabaki zuen,dragoiaren gana joango zela.

Erregea joan zenean beldurra zeukan.Erregeak petsatu zuen borroka egiten ez zula irabaziko ezer erregeak kobazuloan sartu zenean sartu zenean dragoia ez zegoen,baina urre pila bat ikusi zuen.Bera hasi zen urrea hartzen,gero etxera joan zenean,konturatu zen norbait bere atzetik zegoela,gazteluan zegoenean urrea gorde zuen.

Dragoia ez zen agertu inoiz, baina dragoi txiki bat agertu zen eta bera geratu zen dragoiarekin eta urrea hartu zuen gauxza berriak egiteko.

           

                                                                                                                        Tijani Languaye 

                                                                                                                          3. ziklo

                                                                                                                          talde morea

           

           

LA GUERRA

Hace diez años un soldado llamado Jack cuando  tenía diecisiete años le dieron la noticia de que cuando tuviera veinte años le iban a llevar a la guerra. Él estaba alarmado y estuvo preparándose durante dos años. Cuando tenía veinte años se fue a la guerra.

Cuando Jack fue a la guerra le dijeron que tenía que infiltrarse. El no sabía cómo hacerlo. Pero le pusieron en la lista del otro bando, después de meses entrenando en el bando enemigo llegó el dia de la traición, tenia que sabotear las armas y los walkies talkies. No lo hizo y se fue mientras todos dormían. Fue donde el capitan del bando suyo y le dijo que no habia saboteado al bando contrario y le pregunto ¿por que? Jack le dijo que sabia que iban a matar a la gente y a los otros no, y por eso no lo hizo. Jack fue detenido por no cumplir su mision, otro infiltrado hizo el trabajo de Jack.

Jack hizo un tunel con una cuchara y una horquilla para las esposas, y se escapó. 

 

Gina Vivanco 

Talde: morea 

                                                                                                

Ipuina Leire elurretan

                                   

Urte Hasiera zen,2021 urtarrilaren 1.a.Leirek 10 urte zuen,bere neba Inigok 7 urte zituen.

Leire txalet batean bizi zen,3 pisu zituen. Goian logelak zeuden,erdia egongela,sukaldea eta  kampora ateratzeko atea.Eta behean txoko bat  garaje batekin alboan.

Konfinamendu garaian,ez zuen oso txarto pasatu,bi lorategi zituelako,nahiko  handiak. Aurrekoan piszina bat  zuten oso handia,eta atzeo aldean porteria bat eta saskibaloira jolasteko kantza bat.Leire elurra egitea

nahi zuen  baina negu guztian ez zuen ezer egin.

Lotara joan zen eta hurrengo egunean, esnatu eta lorategira joan zen:elurrez beteta zegoen.Goaldu ondoren gurasoekn elur gerra  egin zuten eta arratzaldean elur panpin  erraldoi bategin zuen.Leire oso pzik zegoen,bereetxean elurra zegoeak.Elurrarekin jolastu ondoren Leireren amak Txokolate beroa egin zion     meriendatzeko.Trneoa hartu eta elurretaik bota ziren.Gurasoak esatenzieten:

-Leire,Inigo,ez bota trineoareki,azkenean min egingo zarete!!!

Baina eurek ala ere elurretik  trineoarekin botatzen jarraitzen zuten.Argazki asko egin zituzten elurretan  gero albun bat egin nahi zutelako.Horrela ibili ziren beste egunetan ere,oso ondo pasatu zuten astea,elur panpinak egoiten,elur gerrak...

Hurrengo egunean,lagunekin geklditu zen zinemara joateko.Txanoa,bufanda eta eskularruak  hartuzituen.Hotz handia giten zuelako.Horrela aste oso bat,glditu gabe,elurra barra-barra ari zen.

Baina bakarrik aste bete izanzen.Hurrengo zapatuan elurra egiteari utzi zion eta handik bi egunetara,ez zen elurrik gelditzen.Berari ez zitzaion asko importa Leire  gutxienez aste baten eñurraz gozatu zuelako,beste batzuk ez zuten elurrik eduki eta momontuz ez dute edukiko

Garazi Llamosas

3.zikloa talde urdina

Hagina gela

Dragoi Garaiezina

Bazen behin dragoi oso gaizto bat,bere kobazuloan bizi zen.Jendeak deitzen zion Dragoi  Garaiezina.Dragoi hori errege bat zen,berak urre pilo bat zeukan.Dragoi erregeak zirenak agintzen zieten bestei,baina bera zen erregerik onena.

Egun batean gladiadoreak gaztelura nekatuta joan ziren,batzuk etxera joan ziren eta beste batzuk erregearengana.Kejatzen zirenak,esan zuten ezin zutela egun osoan joan dragoiarengana eta ezin zutela deskantsatu.Erregeak erabaki zuen,dragoiarengana joango zela.

Erregeak joan zenean beldurra zeukan.Erregeak pentsatu zuen borroka egien ez zuela irabaziko ezer.Erregea kobazuloan sartu zenean dragoia ez zegoen, baina urre pila bat ikusi zuen.Bera hasi zen errea hartzen, gero etzera joan zenean,konturatu zen norbait bere atzetik zegoela,gazteluan zegoenean errea gorde zuen.

Dragoia ez zen agertu inoiz,baina dragoi txiki bat agertu zen eta bera geratu zen dragiarekin eta urrea hartu zuen gauza berriak egiteko.

Tijani Languaye

3.zikloa

El castillo de chocolate

Había una vez un castillo de chocolate que existía en otra dimensión: la dimensión de los dulces. Era una dimensión diminuta para los humanos, pero los que vivían allí pocas veces llegaban alos 3 centímetros. 

El castillo media lo mismo que un pastel muy grande. Dentro había salas y salas de chocolate pero se derretia por los chocoradiadores. Por eso tenian que ir al mundo normal a la tienda de reposteria para el nuevo castillo. Iban a hacer la expedicion "Cambio de castillo"el dia siguiente. 

Y yo ya estaba mas que listo, estos eran los pasos que teniamos que seguir: -Primero habia que abrir un portal - Despues teniamos que llamar al Bapo bapo para que trajeran el pedido y esconderse cuando viniera. -Y por último teletransportar el castilllo desde dentro del portal. Una idea genial por cierto! 

Ya habia llegado el dia siguiente, todos los habitantes estábamos listos incluidos los niños y niñas. Ya habíamos abierto el portal y llamamos al Bapo bapo. -Hola quiero que traigaís un castillo de cocolate con habitaciones interiores de la reposteria azúcar moreno y traigaís a la calle oscura de Londres portal A piso 2 puerta c en nombre de Elfo Elfo Elfo. -HAS DICHO TU NOMBRE TRES VECES ¿ES UNA BROMA? Nó tengo tiempo para novatadas. -Que no, se lo juro -el que estaba hablando por telefono le dijo a su compañero: ¿Este no tiene ni idea de nombres verdad Elfo Elfo Elfo? -Vale ahora le traigo su pedido . Ya teniamos el pastel, salimos a la calle a invocar el portal.Y un humano se lo zampó. Pero pusieron otro. Y la moraleja de la historia es que no hagas tu casa de chocolate o se la zamparán.

Lier Astobiza

Talde morea

LA ACEITUNA

Erase una vez una aceituna que iva más despacio que un caracol. Luego salió a pasear fuera de su casa pero como era muy lenta recorria un mero por cada dia.

Ella encontro un mini paraguas. Soplaba bastante viento y pensó en montarse en el paraguas para que se inpulsara hacia donde queria ir pero apareció un gato enorme y el gato cazo a la aceituna, pero por suerte la aeituna se escapo.

También por mala suerte el gato se llevó ala aceituna a un desierto un millon de vezes más grande que la aceituna y a aceituna se perdió en el desierto.

Al final empezó a practicar deporte para correr, más no
funciona. Se asustó bastante cuando se enteró de que estaba en una caja con arena y logró escapar de la caja de arena en que le metio el gato y escapó y volvió a su casa para descansar de tanto sufrimiento.       

 

FIN

 

ELURRETAKO GIZONA

Bazen behin gizon bat Eberest deitzen zena.  Eberesteri asko gustatzen zitzaion mendi altuak eskalatzea, baina Eberestek ez zekien 100 urte betetzen zitunean lo geratuko zela ; Eberestek 8o urte zituen orburako oso zaharra zen eta mendikuak esaten zioten ez zuela askoz gehiago bizirik iraungo.Eberestek ez zuen kasu handirik egiten;Eberest zuru, zuria zen:lea,azala,betueak,bekainak...Horregatik txikitan beraz barre egiten zuten;Eberesten emakumeak Anbotoko Mari zuen izena ,bera ere 100 urte betetzean mendi batean bilatuko zen,baina berak ere ez zekien .Eberesten eta Anbotoko Mariren seme alabak hauek ziren:Gorbea,Urkiola Mendi eta Hiru eErregeen Maila .Haien izenak esanahi bereziak zituzten:Hiru Erregeen Maila:Jaio behar zenean Hiru Erregeen Maila izena jarri zioten;Urkiola Mendi :Urkien baso batean jaio zen ,orduan ,ohorez Urkiola Mendi jarri zioten;Gorbea:Medkuan jaio zen,jaiotzen lagundu zuen gizonaren abizena jarri zioten ohorez;

-Hogei urte geroago....

-EBEREST:Laztana ogera noa ,logure handia daukat eta.

-ANBOTOKO MARI:Ondo da laztana ,bihar arte.

-Goizean ,logura handiarekin .

.ANBOTOKO MARI:Zorionak laztana ,100urte.

-EBEREST:Eskerrik asko.

-Eguna azkar bukatu zen,eta  Eberesten gorputza harrizkoa egiten ar zen.Anbotoko Mari ez zegoen etxean,porretan joan zen Teresitarekin ,Otxandiora.Bere seme 

-alabak etxera itzuli ziren Eberest zoriontzera ,baina arrapalada batean joan ziren.

EBEREST:Laguntza,laguntza Harrizkoa egiten ari naiz.

-Inork ez zuen entzun,orduan lo hart zuen;goizean herri hori ,mendi bat egin zen .100 ure geroago , emakume batek deskbritu zuen.Eta emakume hori ni naiz.

                                                                                                                        Malen Artaza

                                                                                                                                           Talde urdina

LEIRE ELURRETAN

                                                           

Urte hasiera zen,2021 urtarrilaren 1a Leirek 10 urte zuen, ber eneba Iñigok 7 urte zituen.

Leire txalebatean bii zen,3 pizu zituen.Goian logelak zeuden, erdian saloia,sukaldea eta cmpora ateratzeko atea,eta behean txoko bat garaje btekin alboan.

Konfinamend garian, ez zuen oso txarto pasatu, bi lorategi zituelako, nahiko handiak.Aurrekoa pizina bat zuten oso handia,eta atzeko aldean porteria bat eta saskibaloira jolazteko kantza bat.Leirek elrra egiea nahi zuen baina neg guztien ez zuen ezer egin.Lotara joan zen eta urrengo egunean,eznatu eta loraegira joan zen: elurrez beteta zegoen. Gozaldu ondoren, gurazoekin elur gerra egin zuten eta arratzaldean elur pampin erraldoi bat egin zuten. Leire oso pozik zegoen, bere etxean elurra zegoelako. Elurrarekin jolaztu ondoren Leireren amak txokolate beroa eginzien meriendatzeko. Meriandatu ondoren, Leire eta Iñigo euren trineoa artu eta elurretik, bot ziren.Gurazoak ezaten zieten: 

-Leire Iñigo, ez bota trineotik, azkenea min agingo zarete!!!

Bina eurek ala ere elurretik trineoekin botatze jarraitzen zuten.Argazki asko egin zuten elurretan gero album bat egin nahi zutelako.Horrela ibili ziren bezte egunetn ere, oso ondo pasatu zuten aztea,elur pampinnak egiten, elur gerrak...

Hurrengo egunean, lagunekin gelditu zen zinemara joateko.Txanoa, bufanda eta eskularruak hartu zituen,hotz handia egiten zuelako.Horela aste oso bat, gelditu gabe, elurra barra-barra ari zen. Baina bakarrik aste beta izan zen. Hurrngo zapatuan alurra agiteari utzi zion, eta handik bi egunetara, ez zen elurrik gelditzen. Berari ez zitzaion azko importa Leire gutxienezaste batean alurrez gaztu zalako, bezte btzuk ez zuten elurrik edukiko ea momentuz ez dut edukiko.

                                                                                                                      Garazi Llamosas

                                                 Talde urdina💙

                                                                                                                       

EL HOMBRE ACEITUNAS

 Erase una vez un señor al que encantaban las aceitunas . Cada vez que quedaban en un bar el pedia aceitunas se la comia muy despacio para disfrutar . Un dia que lluvia y hacia tormenta no se sabe como el se convirtio en una aceiuna. La gente le miraban el no sabia por que, seguia tan tranquilo con su paraguas hacia el trabajo .No sabia que le pasaba porque en su casa no tenia espejo, en cambio en el trabajo y vio que era una aceitunas. 

Y dijo:

-¡So-so-soy una aceituna!Mi sueño se ha echo realidad.

Fue el dia mas feiz de su vida.el pensaba que si se mordia le volvia a salir el troso mordido.Lo hizo y eso mismo paso.Empezo a morderse todo el tiempo. Si tenia hambre se mordia, se estaba viendo una peli cojia palomitas con sabor a aceitunas, se las terminaba, se mordia. Lo que pensaba era que  cada vez que se mordia, Pedia un año de vida y de tanto morderse murio a los 35.Lo positibo fue que todo era un sueño.

 

FIN 

              

              ANE GONZALEZ 

                   5.maila

                   Zuria

NAIARA Y SU PERRA LINDA

                              

Habia una vez una chica que se llamaba Naiara. Tenia una perrita llamada linda. Naiara siempre estaba con linda porque le tenia mucho cariño , Naiara dormia con linda, cenaba y comia junto a linda . Linda vivia con Naiara en Durango.

Un dia de cuarentena Naiara notaba a su perra rara, la notaba muy apagada y estaba mal. El primer dia pensamos que no seria nada, aunque comia pero no podia hacer sus necesidades. El segundo dia ni comia ni bebia ni hacia sus necesidades. Yo le dije si queria asi, era porque iba a morir. Llego el tercer dia: la perra no podia andar ni comer ni beber y tampoco podia hacer sus necesidades.Lla estaba peor y sin saber nada yo, a la noche, tarde, mi padre y mi hermana fueron al beterinario con ella. Y bueno, al final nos llamaron a  la mañana, diciendo que mi perra habia fallecido. yo me desperte porque le oi a mi hermana llorar. Fui a su cuarto y le dije: Que te pasa?

Y me dijo que mi perra habia fallecido.

Fui a la cocina y estaban mis padres llorando con migo, junto a mi. Ese dia, literalmente, se me acabo el mundo. Linda fallecio porque desde hacia tiempo tenia cancer y esploto por dentro. Hai vi que ella luchaba por nosotros, para no vernos sufrir.

Final mente, no habia escapatoria. Desde ese dia, la malloria de las noches, melas pase llorando, pero tube que pensar que si ella lucho por nosotros, aora tengo que luchar por ella, que ahora es un angelito. 

Recordar que los perras a veces tambien tienen sentimientos. Esto paso de verdad. 

Cuidad bien de buestros animales y aprovechar el tiempo al maximo con ellos/ellas.

                                            NAIARA CONDE 

                                          TALDE LARANJA

                                                 

OLIVA

                                                La aceituna

Erase una vez una aceituna que iva mas despacio que un caracol.

Luego salio a pasear fuera de su casa pero como era muy lenta recorria un metro por cada dia.

Ella encontro un mini paraguas. Soplaba bastante viento y penso en montarse en el paraguas para que se impulsara hacia donde queria ir pero aparecio un gato enorme y el gato cazo a la aceituna, pero por suerte la aceituna se escapo.

Tambien por mala suerte el gato se llevo a la aceituna a un desierto, un millon de veces mas grande que la aceituna y la aceituna se perdio en el desierto.

Al final empezo a practicar deporte para correr mas, no funciono. Se asusto bastante cuando se entero de que estaba en una caja con arena y logro escapar de la caja de arena en que le metio el gato y escapo y volvio a su casa para descansar de tanto sufrimiento.                               

FIN                                            

                                    NORA  BOUDOUANI

                                     TALDE   ZURIA

                

                                                                    

                                             

ITSASO MIRESGARRIA

                                                      ARGAZKITIK TESTURA

                                                       ITSASO MIRESGARRIA 

Bazen behin Sara izeneko neska bat, 18 urte eta Bilbon bizi zen. Sara urpekaria zen eta itsasoa asko gustatzen zitzaion. Egunero portura joaten zen eta batzuetan izurdeak ikusten zituen.

Egun baten Saturraran eta Ondarroaren erdian zeregoen ikusi nahi zuen. Orduan uretako betaurrekoak, bainujantzia, aletak hartu eta kotxean joan zen. Heldu zenean Sara, apurka-apurka uretan sartu zen. Sara Saturrara eta Ondarroaren erdian zegoen! Itsasoa oso polita zen: arranak, harriak, olagarroak...orduan landare arraro bat aurkitu zuen hari batzuen erdian. Sara landarea zientzilari bateri eraman zion, ta landare berria aurkit zuela esan zion.

Landarea zientzia museo batera eraman zuten, eta Sarari diru asko eman zioten. Oso pozik gelditu zen. 

LUKAS PAGANINI T

ALDE LARANJA

 3.ZIKLO                

                                                  

 
   

EL HOTEL DE HIELO

Erase una vez una,un pobre llamado Manolo. Manolo no tenia un lugar donde vivir,tampoco tenia ni ropa buena para abrigarse.

Era invierno y hacia muchísimo frío.Se estaba acercando la noche,cada vez hacia más y más frío.Ya había pasado la noche Manolo se despertó.Estaba resfriado,todo el suelo estaba lleno de nieve.

Manolo pensó:

-Voy a ir a la montaña a hacer un hotel de hielo.

Manolo llegó a la montaña y construyó el hotel de hielo.Un día unos turistas pasaban por allí

y se quedaron a dormir.

El hotel de hielo cada vez se hacia más y más famoso por todo el planeta y Manolo cada vez más y más rico.

Eric Oanta 

talde morea                 fin

 

ITSASOAN GALDUTA

                                                                                            

 Duela urte asko eta asko Peru eta Ane senar-emazteak itsaso zabalera abiatu ziren txalupa batean. Ez zitzaien gustatzen hiriko bizimodua, mundua ezagutu nahi zuten eta, naturarekin harremanetan, aske sentitu. Txalupan zoriontsuak ziren. Gainera Ane haurdun zegoen eta pozik zeuden, emozioz beteta. Alabaren izena erabakita zeukaten: Nora

 Gaua heldu zen eta olatuak handitu ziren. Arrauna apurtu zen. Anek Nora asko mugitzen ari zela igertzen zuen izerditan hasi zen. Arnasa hartzea kostatzen zitzaion. Peruk lagundu zion Aneri lasaitzen. Bat-batean olatu handi batek Ane eta peru urera bota zituen. Ane uretan zegoela Nora jaio zen. Anek egur baten gainean jarri zuen Nora.Itsasoaren korronteak umea eraman zuen uharte batera eta uhartean hartz bat hartu zuen.

 Nora hartzarekin bizi zen uharte horretan. Oso lagun onak egin ziren Nora eta hartza. Nora oso pozik bizi izan zen.

IBAI RAMIREZ 

3.ZIKLO 

TALDE BERDEA

EZKIA GELA